5. Springbillen

Nadat hij alle kennels heeft schoongemaakt, stopt Simon een knaagbot in zijn zak. Hij zegt haar naam vanop een afstand, zodat ze weet dat hij eraan komt.

Nellie blaft, maar klinkt niet meer zo akelig als in het begin. Dit is gewoon hoe Nellie blaft. Soms heel laag met ontblootte hoektanden, en dan blijft Simon liever weg. Vandaag klinkt Nellie hard en hoog. Niet echt boos. Gewoon fel.

Als Nellie hem ziet, legt ze haar oren plat en blaft ze in zo’n hoge toon dat het pijn doet aan zijn oren. Hij praat wat tegen haar, en Nellie draait af en toe een cirkel.

Eerst kijkt Simon achterom, dan opent hij de kenneldeur zodat hij er net tussen past. Onmiddellijk klapt zijn rug tegen de muur. Nellie klemt zijn heupen tussen haar ellebogen. Ze drukt haar lijf tegen het zijne. Haar kop onder zijn arm.

‘Shh…’, doet Simon, en hij houdt haar vast.

Simon omhelst Nellie totdat haar ademhaling rustiger wordt en ze stopt met rillen.

Nellie stinkt naar urine en een geur die je alleen in asielen ruikt. Langzaam worden haar spieren zachter, en zakt ze naar de grond. Ze snuffelt aan Simons broekzak.

‘Kom’, zegt hij, en ze gaan het verste hoekje in.

Nellie komt en likt zijn kin voordat ze bij hem gaat liggen. Haar kop en borst op zijn schoot, haar billen op de grond. Springbillen, noemt Simon ze, omdat Nellie met gemak over een omheining van twee meter springt. Haar billen zien eruit alsof ze daarvoor zijn gebouwd.

Simon legt het knaagbot op zijn schoot. Daar neemt Nellie het tussen haar poten. Ze knaagt nauwelijks. Slokt eerder.

Likkebaardend kijkt Nellie naar de jongen op. Haar waterige ogen in de zijne, en hij praat tegen haar.

Zo beginnen Nellie’s ogen weer te zien.

Lees morgen hier deel 6 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

4. Die hond is gek

Nellie loopt in cirkels. Haar linker teennagels meer gesleten dan haar rechter. Haar ogen zien zo weinig buiten de muren en de tralies, dat ze stoppen met kijken.

Geuren dringen zich aan haar op. De schimmelachtige walm van de nachtdiertjes, de belofte van voedsel en de dampen van warm bloed op die dag dat er zo hard werd geblaft. Door iedereen behalve Fee. Fee blaft nooit, ze ruikt alleen heel sterk.

‘s Nachts, als de mensengeuren vervliegen, worden de honden stil. De dauw bewaart de geuren voor morgen en Nellie rolt zich in een bolletje.

Op een ochtend wandelt Simon voorbij de kennels. Bij de blaffende Mechelaar blijft hij staan. Haar poten zien zo bruin als de vloer waarop ze staat.

‘Dat is Nellie,’ zegt de man van alle dagen, ‘haar kennel blijf je uit.’

‘Maakt niemand hem dan schoon?’

‘Luister, jongen, die hond is gek. Ze grijpt je arm zodra ze de kans krijgt.’

Simon zet zijn emmer op de grond en kijkt naar Nellie. Haar stem is hees. Ze ademt zo snel dat er schuim staat op haar lippen. Haar wangen staan strak in een grimas. Ze doet hem denken aan Batmans Joker.

Nellie loopt in cirkels. In haar ooghoek staat een jongen. Hij draagt een geur waarvoor ze vertraagt. Ze kijkt naar hem. Vluchtig.

Simon kijkt in Nellie’s zwarte ogen. Ze staan glazig. Alsof ze hem niet echt ziet. Ze blaft.

Uit zijn broekzak tovert Simon een koekje dat hij in de kennel werpt. Nellie ziet het niet. Ze loopt in cirkels.

Als Simon later weer voorbij komt, ligt het koekje er nog.

Zal Simon Nellie’s vertrouwen kunnen winnen? Lees hier morgen deel 5 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

3. Hoor jij mij?

Achter in de wagen is het donker. Door de ventilatie kruipen geuren die langzaam sterker worden. Ze ruiken naar zorgen. Angst. Ziek. Ook een beetje dood. En een vleugje voer.

De wagen stopt en iemand opent de deuren. De geuren die het ruim binnen stromen, zijn als beelden voor mensen. Beelden uit het verleden, van honden die hier zijn geweest. Maar ook beelden van de honden die er nu zijn, en beelden van de toekomst, want Nellie ruikt waar ze naartoe wordt geleid.

Het geblaf dringt tot haar door.

‘Weg hier.’

‘Alles wat ik heb. Van mij.’

‘Ik ruik jou. Hoor jij mij?’

Wel twintig stemmen door elkaar, allemaal voor haar.

Zo dicht trekt iemand haar langs een reu die menens dreigt, dat Nellie rond zich hapt in een poging zich te bevrijden.

De mensen roepen.

De honden blaffen.

Achter Nellie gaat de kenneldeur toe. De muren ruiken naar eenzaamheid.

Nellie rent in cirkels. Haar poten weten nog hoe dat moet.

Lees hier morgen deel 4 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

2. Alles is raar

Niemand weet hoe lang Nellie al loopt.

Niemand weet of Nellie weet hoe lang ze al loopt. Het lijkt alsof Nellie helemaal niets weet. Ze loopt alleen, met ogen die altijd fel kijken en een tong die nooit mooi roze is. Zo ziet Nellie eruit: altijd intens en niet echt denkend.

Een wagen vertraagt en rijdt een eindje langs haar. Hij wijkt uit als Nellie het voetpad af loopt, want dat gaat niet rechtdoor.

Verderop stopt een andere wagen dwars op Nellie’s pad. Er stappen mannen uit.

Nellie versnelt, kijkt met zwarte ogen naar een man en rent in zijn richting. Iemand roept iets. Hard.

Hij is bang, zegt de lucht.

Plots smakt Nellie tegen de grond. Haar hals wordt omkneld en omlaag gedrukt.

De lucht maakt dat hij wegkomt.

Haar blik houdt het spleetje vast tussen de wagens, waarlangs Nellie had willen ontsnappen. Ze wordt alweer recht getrokken door het koord onder haar kaken.

Iemand zegt iets tegen haar, maar Nellie kent slechts enkele woorden. Niet deze. Een man maakt sussende geluidjes, maar hij ruikt niet troostend.

Alles is raar. Net niet echt.

Ze had nog nooit zo lang gelopen.

Het touw om haar hals zit te strak om eruit te geraken. Haar stem vervormt tot gesmoord gejank.

Terwijl Nellie in de politiewagen verdwijnt, hoort een hondje vanuit haar sofa nog wat hees gepiep. Van ver.

Lees hier morgen deel 3 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

1. Nellie loopt

De ene poot voor de andere. Over steentjes. Dan iets kruimeligs. Kriebeligs. Hard.  

Nellie heeft nog nooit zoveel stappen rechtdoor gezet. Tot nu toe waren het meestal cirkels. Sprongen soms, om af te wisselen.

Nu begint Nellie te draven. Haar poten strekken naar voor, naar achter.

Sneller.

Haar muil wijd, tong kersenrood.

Nellie loopt. Ze loopt totdat ze geen geuren meer herkent en tot de wolken zwijgen. Ergens ver achter haar grommen ze nog, maar niet hier.

Hier vertraagt Nellie, hijgend. Ze snuffelt. Eerst aan de wind, dan aan de grond.

Er tutert een wagen.

Nellie weet niet welke richting te nemen, dus gaat ze maar rechtdoor. Voorbij het ochtendplasje van Milord. Voorbij de communicatieve drol van Frank. Nellie loopt rechtdoor, het voetpad af en ergens weer op.

Haar voetzooltjes branden, maar dat geeft niet.

Nellie loopt.

Lees hier morgen deel 2 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

Geïnspireerd door ware gebeurtenissen

Het fictieve verhaal van Nellie is geïnspireerd door ware gebeurtenissen. Het personage van Nellie is geïnspireerd door een hond die echt heeft bestaan. De menselijke personages werden om privacy redenen volledig heruitgevonden. Enige gelijkenis met een menselijk individu berust op toeval.

Nog één keer slapen, en Nellie’s verhaal start hier.

Dagelijks zal hier een nieuw hoofdstukje uit Nellie’s verhaal worden gepubliceerd. Deze publicaties zullen telkens op sociale media worden aangekondigd. Je kan ook iedere dag een hoofdstukje in je mailbox ontvangen, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen.

Wat is Nellie eigenlijk?

Nu we je nieuwsgierigheid hebben geprikkeld, stel je de vraag: ‘Wat is Nellie eigenlijk?’

Wel, Nellie is een hond. Een hond met een verhaal. Zoals alle honden een verhaal hebben.

Nellie is de eerste sensibilisatie-campagne van Together Alive vzw, op onze eigen creatieve manier. Samen staan we stil bij hoe we vandaag met onze honden omgaan. Geen belerende feiten. Geen wijzende vingers. We zoomen in op de zintuiglijke en emotionele beleving van de hond zelf. De emotie die daardoor bij jou vrijkomt, is helemaal van jou alleen, en uniek aan jouw ervaringen met honden.

Nellie is er om te helpen stilstaan. Nellie is er om te inspireren.

Nellie is … spannend.