13. Nellie is een Mechelaar

Wat in Nellie’s hoofd omgaat, weet alleen Nellie.

Of ze aan het veld denkt met de stilte tussen het gras, weet niemand. Als ze ‘s avonds haar neus onder haar staart stopt, weet niemand of ze zich Simon herinnert. Wanneer ze overdag naar bezoekers blaft, denkt er niemand aan om te bedenken wat ze daarmee wil zeggen.

Nellie is niet langer een meisje.

Nellie is nu een Mechelaar. Getraind om te bijten. Te bang om te begrijpen waarin.

Ze is een beest dat hapt in de hand dat aan haar lijn snokt. Een gevaar dat begint te happen naar de handen die haar sliplijn willen omdoen.

De muren van haar kennel zijn al wat Nellie ziet. Ze ruiken nu naar haar.

Lees morgen hier deel 14 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

12. Vrieskou wordt sneeuw

‘Alsjeblieft’, zegt Simon aan het einde van de zomer.

‘Niks van’, zegt zijn vader.

‘We kunnen toch een kennel bouwen aan de schuur,’ oppert Simon, ‘ze hoeft niet meteen naar binnen, ze moet daar gewoon weg.’

‘En de poezen dan? Als die bij haar geraken, bijt ze ze dood. Dat gaat niet, Simon, zet het uit je hoofd.’

‘Ik zal er draad rond spannen, dan kunnen ze er niet bij.’

‘En de kleine van je zus dan? Als die op bezoek komt? Ik mag er niet aan denken wat er zou kunnen gebeuren…’

‘Maar Nellie kan toch…’

‘Luister, jongen. Het is nobel wat je doet, maar soms zijn er honden die je niet kan helpen. Ze zijn gewoon te gevaarlijk. Je zegt zelf dat ze al iedereen heeft gebeten.’

‘Mij niet.’

‘Kwestie van tijd.’

‘Maar papa, ze hebben haar geleerd om te bijten. Het is alles wat ze kent. Misschien kan ik haar leren…’

‘Zet het uit je hoofd!’

De dag erna haalt Simon de bus. ‘s Avonds is hij moe, en in het weekend neemt hij Nellie mee naar het veld. Daar luisteren ze naar krekels en bonkt haar hart dicht tegen het zijne.

Haar blik is triest, maar haar ogen zien hem.

Met het kleuren van de bladeren wordt Simon verliefd. Niet op Nellie.

Om het weekend wordt om de maand. Vrieskou wordt sneeuw.

‘s Nachts, als Simon in de verte een hond hoort huilen, knijpt hij zijn ogen dicht.

Lees morgen hier deel 13 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

11. Als een kind

Simon hoort Nellie voordat hij haar ziet. Zijn hart begint sneller te slaan terwijl de vrouw het hek openmaakt.

‘Die hond is gek’, zegt ze, en ze houdt haar hand met windels demonstratief omhoog. ‘Ben je zeker dat je bij haar wil?’

Simon knikt en stapt naar de schuur waaruit de stem klinkt.

Simon, blaft ze, ik ruik je.

Achter Simon klinken de sappige voetstappen van de vrouw in de modder.

‘Het enige wat ik heb gedaan, is haar gecorrigeerd toen ze uithaalde tijdens het wandelen. Ze heeft zich onmiddellijk omgedraaid en in mijn hand gebeten. Zonder waarschuwing.’

Aan de deur van de schuur kijkt ze hem strak aan: ‘Ben je er zeker van dat het asiel haar terugneemt? Die hond is een gevaar en zou beter worden ingeslapen.’

Simon knikt en maakt aanstalten om naar binnen te gaan.

‘Jongen, ik train al twintig jaar Mechelaars en ik zeg het je. Deze valt niet te redden.’

Ze grijpt een sliplijn die buiten aan een haak hangt, en volgt hem naar binnen.

In de schuur is het donker en ruikt het naar hooi. Nellie zwijgt.

Hij hoort haar hijgen en ziet een schittering waar een streepje zonlicht op haar bench valt.

‘Ik wist niet waar ik haar anders veilig kon houden’, zegt de vrouw.

Nellie kan haar hoofd* niet recht houden, waardoor het even lijkt alsof ze gevaarlijk naar hem staart. Zijn ogen wennen aan de schemer, en nu ziet hij haar goed. Haar gouden vacht bruin. Haar gezicht anders. Als een kind dat van iets is geschrokken en niet weet of ze moet huilen of lachen.

Simon opent de bench en Nellie blijft zitten. Ze kijkt van hem weg.

De vrouw praat door, en Simon gaat op een hooibaal zitten wachten. Wanneer ook de vrouw gaat zitten, stapt Nellie traag uit de bench. Een beetje verkreukeld blijft ze staan.

Simon steekt zijn hand uit. Nellie ruikt eraan en trippelt dichterbij. Ze zet haar voorpoten op zijn schoot en stopt haar kop onder zijn arm.

Simon houdt Nellie vast tot ze stopt met rillen.

De vrouw met het verband is nu zo stil als Nellie.

*Ja, hoofd. (Noot van de auteur)

Lees morgen hier deel 12 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

Steun Together Alive vzw

Terwijl we wachten op het spannende vervolg van Nellie, nemen we graag een moment om je te danken. Een verhaal zonder lezers, is als een cupcake dat niet wordt opgegeten. We brengen een verhaal écht tot leven, als we het samen beleven.

Binnen Together Alive vzw organiseren we tal van activiteiten om het spaarpotje van de dieren op te vullen. Met deze centjes bieden we unieke sensibilisatie-campagnes aan zoals Nellie, maar we sparen ook om een verblijfplaats te kunnen aanbieden voor dieren zonder thuis.

We kunnen er niet omheen: binnen onze monetaire economie zwaaien centjes de scepter. Jij kan helpen met een bijdrage naar keuze, zodat we in de toekomst nog vele Nellie’s een stem kunnen geven.

Steun Together Alive vzw met een bijdrage op: Belfius BE60 0689 1058 2170.

Hartelijk dank, in naam van de dieren.

Together Alive team

x

10. Leeg

Op een ochtend hoort Simon Nellie niet.

Hij roept haar naam en wacht. Niets.

Simon loopt de hondenrij voorbij.

Nellie’s kennel is leeg.

Lees morgen hier deel 11 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

9. Bij mij is alles goed

Ergens heeft Simon gehoord dat het goed is om een hond te leren zitten terwijl er een fietser of andere hond voorbij komt. Maar als hij dat van Nellie vraagt, vindt Simon haar vervelend.

Ze drukt haar springbillen dan zo hard tegen de grond dat ze beven. Nellie hijgt dan snel en luid, met die bessenrode tong van haar. Haar glimlach wordt een griezelig masker. Haar blik wordt glazig, en ze lijkt zich ergens voor in te houden. Haar springbillen trillend, haar nek ingetrokken. Als er dan iemand voorbij komt, moet Simon het touw heel sterk vasthouden.

Als Simon Nellie vraagt om te gaan zitten, lijkt ze zich klaar te houden om te sprinten en te pakken. Als de verzorgers Nellie dan corrigeren met een ruk aan de lijn, keert ze zich om en grijpt ze hun hand of arm.

Daar heeft Simon weinig zin in, dus besluit hij Nellie te leren niksen. Door het te doen. Meestal zitten ze samen onder het ruisen van de bomen. Ze kijken naar hun verschillende kleurenwerelden en ruiken een ander veld. Soms vraagt Simon Nellie om te gaan zitten, waarna hij het zelf doet.

Kijk, zegt hij, zitten betekent gewoon zitten. Blijven betekent gewoon blijven. De fietser fietst weg, ook als we daar niets mee doen.

Omdat Nellie alsmaar zo hevig reageert als hij haar iets vraagt, besluit hij haar alles te tonen.

Kijk, zegt hij, stappen kan ook rustig.

Stop, zegt hij, neem de tijd om te ruiken.

Bij mij, zegt hij, is alles goed.

Lees morgen hier deel 10 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

8. Een meisje met sterke kaken

Nellie is een meisje dat graag haar poten sterkt en rondkijkt. Nog liever zit ze in het verste hoekje van het veld waar het zo stil is dat ze ernaar lijkt te luisteren. Daar zet ze haar springbillen op de grond en leunt ze tegen Simon.

Nellie is ook een meisje met sterke kaken en jonge tanden. Telkens als ze het moeilijk krijgt, zoals wanneer er een fietser voorbij zoeft, wil Nellie bijten. Ze hapt rondom haar, en vindt daar meestal wel een arm om vast te houden.

Niet Simons arm. Hij loopt aan een lange koord weg van haar als ze zo wordt. In het begin merkte Nellie dat nauwelijks en hing ze aan het einde van de koord te happen en te blaffen als een wilde.

Vandaag doet Nellie iets vreemds.

Het was niet Simons bedoeling om Nellie iets te leren. Hij wilde gewoon zichzelf beschermen. Vandaag echter, ziet Nellie een fietser aankomen en spant ze haar billen op. Simon keert zich om en wandelt een veld in.

Nellie volgt. De fietser vlamt voorbij, en Nellie kijkt hem na.

Plots verandert Simons geur. Hij zegt iets in een soort stemmetje dat Nellie aan het lachen brengt.

‘s Avonds, als Simon Nellie naar haar kennel brengt, blijft hij wat langer zitten. Met zijn hand op haar schouders praat hij totdat Nellie dieper begint te ademen. Dan glipt Simon weg, en komt de dauw.

Lees morgen hier deel 9 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

7. Nellie lacht

Nellie keek nog nooit zo ver. Haar ogen zien gras van geel en bruin. Blauw, daarboven. Zoveel blauw zonder grijze strepen.

De lucht spreekt over bijzondere dieren die Nellie nog nooit zo dichtbij rook. Een soort vogel, maar dan groter. Vleziger. En een klein dier waarvan er velen zijn, verscholen onder de grond. Smakelijke keuteltjes in het gras.

De wind wijst naar paden waar mensen met honden lopen. En iets met hoge poten. Groot.

In haar ooghoek gaat Simon zitten. Het is alsof Nellie vrij is. Ze loopt naar het einde van de lange leiband, leest een stukje wind, en keert terug.

Meestal lijkt Nellie heel groot in een kleine cel. Nu voelt ze zich heel klein in een groot land. Een beetje zoals Nellie in wonderland. De hond steekt haar neus in de lucht. Ze laat haar tong uit haar muil rollen, en lacht.

Lees morgen hier deel 8 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

6. Nellie is een meisje

‘We komen eraan!’

Simon steekt eerst zijn hoofd uit Nellie’s kennel om te zien of de weg vrij is. Alle honden zitten veilig in hun kennels. Het pad naar de parking is leeg.

Op een afstand staan de verzorgers. Onwillekeurig kruisen ze hun armen over elkaar.

Natuurlijk twijfelt Simon. Twijfel is het moment waarop je mogelijkheden en risico’s overweegt, maar is als melk op vuur. Als je het niet op tijd onderbreekt, kookt het over. Dan wordt twijfel angst. Dat scheelt slechts een seconde, en Simon is maar een mens.

Dit keer echter, voelt hij dat het goed is. Alsof de rust in de lucht hangt en hij hem eenvoudig inademt. Hij bedenkt dat Nellie tenslotte ook maar een meisje is. Nellie, denkt Simon, is gewoon een meisje dat graag haar poten strekt en voorbij de tralies kijkt. Het is aan hem om haar te tonen dat dat ook zonder bijten kan.

Simon stapt uit de kennel en Nellie volgt. Zij hapt en blaft naar haar buren, en hij stapt door. Niet boos, niet bang. Gewoon. Door.

Eens voorbij de kennels komen ze op adem. Simon en Nellie. Simon praat zacht. Nellie hijgt. De verzorgers zuchten.

Op de parking, waar het rustig is, springt Nellie naar Simon op en houdt hij haar vast tot ze stopt met rillen. Dan klikt hij haar aan een lange lijn en helpt hij haar in de wagen.

Lees morgen hier deel 7 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

Een woord over reacties…

Nellie maakt emoties los. Bij iedereen op een eigen manier, maar voor niemand minder oprecht. Als we reacties op elk hoofdstukje toestaan, moedigen we aan om te reageren en te discussiëren. Op deze virtuele manier lopen we het risico op miscommunicatie en defensiviteit.

Via Nellie moedigen we net aan om te luisteren. Te beleven. Te voelen. Emoties toe te laten. Gedachten toe te laten.

Om een veilige, vrije omgeving te creëren waarbinnen dit voor iedereen mogelijk is, is het niet meer mogelijk om reacties te plaatsen.

Wanneer we het volledige verhaal van Nellie in ons hebben opgenomen, komt er gelegenheid om samen te reflecteren. Wie graag samen denkt, reflecteert, praat, ervaringen uitwisselt, luistert, gedachten deelt… is welkom om zich in te schrijven op onze nabesprekingen.