Nawoord

Alle honden uit ‘Nellie’ bestaan of bestonden echt.

Na een asielverblijf van twee jaren, werd de oude Blackie geadopteerd. Ik geloof graag dat hij nog steeds met zijn lederen oren voor de kachel ligt.  

Na zijn adoptie genoot Staf de Stafford nog een maand van een eigen thuis, voordat hij aan darmkanker bezweek.

Bejaarde Jack Russel Loeki, die op het asiel bekend stond omwille van zijn heuse temperament, bracht zijn pensioen door in een eigen mandje in een eigen thuis.

Fee werd geadopteerd, hopelijk door iemand met veel geduld.

Duitse Herder Benz werd enkele maanden geleden, na een asielverblijf van meer dan twee jaren, geadopteerd. Ik hoop dat hij het nog steeds goed maakt.

Billie, de zelfstandige Chow-mix, werd geadopteerd. Ook hij maakt het hopelijk nog steeds goed.

Kleine Mama werd geadopteerd door een aardige man. Ik zal nooit de namiddag vergeten waarop ze die stevige pups op de wereld toverde. Elk van haar kinderen vond een thuis.

De Mechelse Herder die me inspireerde tot het creëren van Nellie, eindigde haar verhaal na hoofdstuk tweeëntwintig. Zij sloot daar haar oogjes om ze nooit meer te openen.

Geweld was een te grote en terugkerende factor in haar leven geweest. Zowel geweld dat haar werd aangedaan binnen aversieve trainingstechnieken, als gewelddadig gedrag waartoe ze werd aangemoedigd. Hoewel ze liefhad met een opvallende intensiteit, greep ze in tijden van stress telkens terug naar datgene wat haar altijd was geleerd: geweld. Daar bovenop leefde ze zo lang in sociale isolatie dat het haar emotionele welzijn diep schaadde.

De weinige mensen die ze vertrouwde, waren niet in de mogelijkheid om haar zelf een thuis te bieden. En zo gaat het vaak.

We mogen wensen voor deze honden, hopen en dromen, maar de realiteit is dat ze uit veiligheidsoverwegingen vaak voorgoed hun oogjes sluiten, een leven lang in isolatie doorbrengen, of telkens weer opduiken in een circuit van geweld. Hun verantwoordde adoptiekansen zijn zeer gering.

Het vergde veel moeite voor me om dit kerstverhaal een mooi einde te gunnen. Het voelde alsof ik haar werkelijkheid daarmee verloochende.

Maar tijdens het hele schrijfproces werd ik vergezeld door een andere Nellie met gelijkaardige achtergrond. Hij werd op jonge leeftijd uit het circuit geplukt en toont, mits levenslange verhoogde voorzichtigheid, hoe het wel kan. En hij is niet alleen.

Door Nellie’s verhaal geen vriendschappelijk einde te gunnen, zou ik hem verloochenen en alle Nellies die ons tonen dat we eenvoudig veilig en vriendelijk kunnen samenleven, met oog voor elkaar.

En dus kies ik voor hoop. Ik veeg m’n tranen, keten mijn machteloosheid, en leg mijn focus daar waar verandering mogelijk is. Niet bij het veranderen van de Nellies zelf. Wel bij de manier waarop wij met hen omgaan.

De nood aan reflectie, is nu.

Dit verhaal is voor alle Nellies die op ons wachten.

Dit verhaal is voor jou.

Ineke Vander Aa,

2019

Voel je het opborrelen? Heb je er zin in om samen te reflecteren? Te luisteren naar elkaars ervaringen? Voel je de nood om te reageren? Je bent welkom om je in te schrijven op onze nabesprekingen, waar we elkaar kunnen ontmoeten en samen in dialoog kunnen gaan. Reflectie gaat hand in hand met connectie.

Genoot jij van Nellie’s verhaal?

Steun onze vzw Together Alive, zodat we dit soort unieke sensibilisatie-campagnes kunnen blijven aanbieden.

€1 per lezer maakt voor de spaarpot van de dieren een dankbaar verschil.

Bedankt alvast,

Together Alive Team

BE60 0689 1058 2170

One thought on “Nawoord

Comments are closed.

%d bloggers like this: