23. In hun eentje

Rudi denkt aan Rikki, de hond die decennia geleden bij zijn grootouders aan de ketting hing. Rikki’s haren waren zo lang dat niemand ooit zijn ogen zag. Wanneer hij je rook, blafte Rikki zo wild dat je weg moest springen van de modderspatten. Daar hadden Rudi en zijn broers vroeger om gelachen.

Rikki had geen vrienden. Voor hem was iedereen bang. Zijn voer werd vanop afstand naar hem geworpen. Waken deed hij wel.

De tijden zijn veranderd, denkt Rudi.

Hij denkt aan de honden die in een mand bij zijn stoof hadden gelegen. Duitse Herders vooral. De prijsbekers op zijn schouw.

Rudi denkt aan de goede tijden die hij met zijn maten op de hondenschool heeft beleefd. Het gerinkel van de slipkettingen op de achtergrond. Hij denkt aan de vele honden wiens ogen dof waren geworden in deze kennels. Mechelaars vooral. En Staffords.

Al wat Rudi ooit had geweten, was dat je zo’n hond moest trainen. Je moet ze tonen wie de baas is. Wie niet luisteren wil, moet voelen.

Waarom sterven er dan zoveel in hun eentje in een asiel, denkt hij nu. Die moeten toch van ergens komen? Lang niet allemaal van goedgelovigen die de honden als kinderen behandelen. Hij had de mensen gezien die afstand van hen deden. Dat waren vaak gewoon hondenbazen. Die geen tijd meer hadden. Geen geld. Plots allergisch bleken. Een kind kregen. Gebeten werden.

Rudi sluit zijn handen rond de tralies van Nellie’s kennel, wier oogleden beginnen te bewegen.

Hier was een jongen, een snotaap, die dingen had gedaan met Nellie die hem niet waren gelukt, op een manier waarmee iedereen lachte.

De tijden veranderen, denkt Rudi.

Hij keert zich om en belt enkele vrijwilligers van het asiel. De ene zonder tanden, de andere nog mauve van gisteravond. Terwijl de wereld oordeelt en de honden wachten, beginnen de mannen te bouwen.

Lees morgen hier deel 24 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

%d bloggers like this: