22. Nellie is nog maar vier

Nellie voelt zich slap worden, en vecht ertegen. Haar muren worden wazig, de geluiden gedempt. Ze wil lopen, maar haar poten zakken neer.

Voor de derde keer houdt Rudi haar muil dicht, zodat de man met de vele geuren haar kan prikken. Nellie’s poten bewegen, maar haar lijf blijft liggen.

Rudi leunt tegen haar muur en laat zich zakken. Hij legt zijn hand op Nellie’s wang. Ze heft haar muil en grijpt zijn pols. Niet hard. Ze houdt hem louter vast terwijl haar ogen dof worden.

Haar ademhaling wordt diep.

Heel diep.

De dierenarts nadert en knikt naar Rudi. In zijn hand zit de finale spuit.

Rudi haalt zijn pols uit Nellie’s muil en glijdt met zijn vinger van haar snuit over haar neus, tussen haar ogen en over haar hoofd tot het zachtste deel achter haar oren.

Nellie is nog maar vier.

‘Stop’, zegt Rudi.

Lees morgen hier deel 23 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

%d bloggers like this: