20. Prijsbeker

De lucht is altijd fel zonder tralies. De ruisende bomen plots heel dichtbij. De wind heeft zoveel te vertellen, dat Nellie nauwelijks kan volgen wat hij zegt. Maar Robert stapt door en Nellie kan alleen volgen. Ze weet waarheen.

De schemer slaat in, dus de nachtdieren laten hun eerste sporen na. In het gras en in de lucht. Nellie kan ze niet volgen. Ze hangt aan een lijn met Robert aan de andere kant. De nachtdieren interesseren hem niet.

Robert stapt naar het terrein met de bijtmouw onder zijn arm. Nellie volgt.

Iedere hond die blaft, heeft iets dringends te zeggen. Tegelijk. Zoveel als de wind hebben ze te vertellen, dat ze nauwelijks nog kunnen luisteren. Sommige honden zeggen niets en ruiken zoals Fee vroeger rook. Anderen kijken kalm naar iets voorbij het oefenveld.

Nellie weet het niet, maar in de kantine die ruikt naar mensen en koffie, staan prijsbekers. Op één daarvan, blinkt haar naam.

Lees morgen hier deel 21 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

%d bloggers like this: