19. Robert

Nellie rent in cirkels. Ze wisselt van richting en gaat wat vaker liggen. De pijn heeft zich traag aangekondigd en is zeurend gebleven.

Haar muren staan nu verder uit elkaar, en het voer ruikt lekkerder. Overdag tuurt Nellie naar de hondjes die hun dunne poten hoog optrekken in het gras. Ze snuffelen, plassen en verdwijnen telkens in het nest van Robert. Uit de deur komen geuren van de keuteldieren, verscholen in wolken van vreemde luchtjes.

In het begin had Nellie graag gelegen en geroken. Als een kind voor een televisiescherm. Maar nu kent Nellie ze. De rottende tand van één van de Chihuahua’s. De plakkerige handen van Roberts zoon. De smeltende boter op het vuur. De tabak bij het terras.

Iedere avond stapt Robert Nellie’s kennel binnen. Zijn grote handen die altijd naar olie ruiken, aaien haar schouders. Met de schep van gisteren ruimt hij Nellie’s drollen op, en met de waterslang wist hij haar geuren van de grond. Hij staat bij haar terwijl ze eet, en praat soms.

Lees morgen hier deel 20 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

%d bloggers like this: