17. Anders

Nellie verstaat Simons woorden niet, maar zijn boodschap wel. Hij zit op de grond van haar kennel en praat tegen haar terwijl ze naar de man loert die het rooster op haar kennel herstelt.

Pas als de man weg is, gaat Nellie zitten. Ze tuurt slaperig naar het donkerblauw tussen de tralies.

Simon zegt iets, en Nellie gaat liggen. Het is Simon nu die dichter komt en tegen haar aan gaat zitten.

Er is iets anders aan Nellie. Ze kijkt van hem weg. Misschien is ze moe.

Simon buigt zijn hoofd naar haar toe en drukt een zoen op het zachte stukje achter haar oor. Nellie knippert traag met haar ogen. Ze proeft naar zout.

Als Simon opstaat, blijft Nellie liggen. Ze weten allebei waarom.

Voordat zijn geur vervaagt, hoort ze hem nog praten met de man van alle dagen. Boos misschien. Opgewonden alleszins. De wind zit verkeerd om het te weten.

Nellie staat op en kruipt in een bolletje tegen de muur. Een beetje later, bewegen haar poten in haar slaap.

Lees morgen hier deel 18 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

%d bloggers like this: