16. Alleen in de wind

Niemand heeft Nellie gezien. Weldra wordt het weer donker.

Simon stapt uit Rudi’s auto en gaat te voet verder. Turend in de verte en naar elke ritseling in de struiken, roept hij haar naam.

De bomen zijn geesten van zichzelf en de grond kraakt onder Simons voeten.

Nellie’s naam klinkt alleen in de wind.

Haar gouden vacht steekt af tegen het wit. Van ver ziet hij dat ze haar oren spitst.

Simon blijft staan en kijkt naar haar. Een kleine vlek in het grote wit. Hij haalt zijn handen uit zijn zakken en legt ze over zijn ogen. Zijn hart krimpt in elkaar.

Achter hem blijft Rudi staan.

‘Nellie’, zegt Simon nu met een gebroken stem. Nellie strekt haar hals en kijkt naar hen met haar spitse gezicht. Het landschap is zo stil dat Simon haar hoort piepen, voordat ze komt afgelopen.

Lees morgen hier deel 17 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: