15. Ontsnapt

‘Ik begrijp niet dat jullie zo’n hond in leven houden.’

Van bovenaan de trap hoort Simon zijn vader spreken.

‘Het is niet zo eenvoudig, meneer.’

Die stem kent hij. Simon doet zijn best om te luisteren, maar zijn hoofd is nog zwaar van de korte nacht.

‘Als ze onderweg iemand bijt, wiens verantwoordelijkheid is dat dan?’

Geschuifel.

‘Als we haar niet met Simon hadden gezien, hadden we haar al lang laten gaan.’

‘Het is verdomme een schande dat jullie zo’n jongen bij zo’n hond hebben gelaten!’

‘Meneer, met alle respect voor uw bekommernis, maar ge hebt hem er niet mee bezig gezien. Als we haar bij hem zagen, vonden we dat Nellie een kans had.’

Simon daalt de trap af en de mannen kijken naar hem om.

Zijn vader rolt met zijn ogen, Rudi van het asiel glimlacht verontschuldigend. ‘Ne kater?’ vraagt hij.

Simon werpt een blik op zijn vader en haalt zijn schouders op.

‘Nellie is ontsnapt. Waarschijnlijk gevlucht van het vuurwerk. We weten niet waar ze is en of iemand haar zal kunnen vangen.’

‘Waarom was ze alleen?’ Simon klinkt beschuldigender dan hij bedoelt. Zijn hoofd bonkt.

‘Omdat we met drie niet bij twintig honden, dertig katten, elf schapen en zeven ganzen kunnen zijn. En voor ons is ‘t ook nieuwjaar.’

Simon knikt en keert zich om.

‘Geef me een minuutje.’

Lees morgen hier deel 16 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

%d bloggers like this: