7. Nellie lacht

Nellie keek nog nooit zo ver. Haar ogen zien gras van geel en bruin. Blauw, daarboven. Zoveel blauw zonder grijze strepen.

De lucht spreekt over bijzondere dieren die Nellie nog nooit zo dichtbij rook. Een soort vogel, maar dan groter. Vleziger. En een klein dier waarvan er velen zijn, verscholen onder de grond. Smakelijke keuteltjes in het gras.

De wind wijst naar paden waar mensen met honden lopen. En iets met hoge poten. Groot.

In haar ooghoek gaat Simon zitten. Het is alsof Nellie vrij is. Ze loopt naar het einde van de lange leiband, leest een stukje wind, en keert terug.

Meestal lijkt Nellie heel groot in een kleine cel. Nu voelt ze zich heel klein in een groot land. Een beetje zoals Nellie in wonderland. De hond steekt haar neus in de lucht. Ze laat haar tong uit haar muil rollen, en lacht.

Lees morgen hier deel 8 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

%d bloggers like this: