6. Nellie is een meisje

‘We komen eraan!’

Simon steekt eerst zijn hoofd uit Nellie’s kennel om te zien of de weg vrij is. Alle honden zitten veilig in hun kennels. Het pad naar de parking is leeg.

Op een afstand staan de verzorgers. Onwillekeurig kruisen ze hun armen over elkaar.

Natuurlijk twijfelt Simon. Twijfel is het moment waarop je mogelijkheden en risico’s overweegt, maar is als melk op vuur. Als je het niet op tijd onderbreekt, kookt het over. Dan wordt twijfel angst. Dat scheelt slechts een seconde, en Simon is maar een mens.

Dit keer echter, voelt hij dat het goed is. Alsof de rust in de lucht hangt en hij hem eenvoudig inademt. Hij bedenkt dat Nellie tenslotte ook maar een meisje is. Nellie, denkt Simon, is gewoon een meisje dat graag haar poten strekt en voorbij de tralies kijkt. Het is aan hem om haar te tonen dat dat ook zonder bijten kan.

Simon stapt uit de kennel en Nellie volgt. Zij hapt en blaft naar haar buren, en hij stapt door. Niet boos, niet bang. Gewoon. Door.

Eens voorbij de kennels komen ze op adem. Simon en Nellie. Simon praat zacht. Nellie hijgt. De verzorgers zuchten.

Op de parking, waar het rustig is, springt Nellie naar Simon op en houdt hij haar vast tot ze stopt met rillen. Dan klikt hij haar aan een lange lijn en helpt hij haar in de wagen.

Lees morgen hier deel 7 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: