5. Springbillen

Nadat hij alle kennels heeft schoongemaakt, stopt Simon een knaagbot in zijn zak. Hij zegt haar naam vanop een afstand, zodat ze weet dat hij eraan komt.

Nellie blaft, maar klinkt niet meer zo akelig als in het begin. Dit is gewoon hoe Nellie blaft. Soms heel laag met ontblootte hoektanden, en dan blijft Simon liever weg. Vandaag klinkt Nellie hard en hoog. Niet echt boos. Gewoon fel.

Als Nellie hem ziet, legt ze haar oren plat en blaft ze in zo’n hoge toon dat het pijn doet aan zijn oren. Hij praat wat tegen haar, en Nellie draait af en toe een cirkel.

Eerst kijkt Simon achterom, dan opent hij de kenneldeur zodat hij er net tussen past. Onmiddellijk klapt zijn rug tegen de muur. Nellie klemt zijn heupen tussen haar ellebogen. Ze drukt haar lijf tegen het zijne. Haar kop onder zijn arm.

‘Shh…’, doet Simon, en hij houdt haar vast.

Simon omhelst Nellie totdat haar ademhaling rustiger wordt en ze stopt met rillen.

Nellie stinkt naar urine en een geur die je alleen in asielen ruikt. Langzaam worden haar spieren zachter, en zakt ze naar de grond. Ze snuffelt aan Simons broekzak.

‘Kom’, zegt hij, en ze gaan het verste hoekje in.

Nellie komt en likt zijn kin voordat ze bij hem gaat liggen. Haar kop en borst op zijn schoot, haar billen op de grond. Springbillen, noemt Simon ze, omdat Nellie met gemak over een omheining van twee meter springt. Haar billen zien eruit alsof ze daarvoor zijn gebouwd.

Simon legt het knaagbot op zijn schoot. Daar neemt Nellie het tussen haar poten. Ze knaagt nauwelijks. Slokt eerder.

Likkebaardend kijkt Nellie naar de jongen op. Haar waterige ogen in de zijne, en hij praat tegen haar.

Zo beginnen Nellie’s ogen weer te zien.

Lees morgen hier deel 6 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

%d bloggers like this: