2. Alles is raar

Niemand weet hoe lang Nellie al loopt.

Niemand weet of Nellie weet hoe lang ze al loopt. Het lijkt alsof Nellie helemaal niets weet. Ze loopt alleen, met ogen die altijd fel kijken en een tong die nooit mooi roze is. Zo ziet Nellie eruit: altijd intens en niet echt denkend.

Een wagen vertraagt en rijdt een eindje langs haar. Hij wijkt uit als Nellie het voetpad af loopt, want dat gaat niet rechtdoor.

Verderop stopt een andere wagen dwars op Nellie’s pad. Er stappen mannen uit.

Nellie versnelt, kijkt met zwarte ogen naar een man en rent in zijn richting. Iemand roept iets. Hard.

Hij is bang, zegt de lucht.

Plots smakt Nellie tegen de grond. Haar hals wordt omkneld en omlaag gedrukt.

De lucht maakt dat hij wegkomt.

Haar blik houdt het spleetje vast tussen de wagens, waarlangs Nellie had willen ontsnappen. Ze wordt alweer recht getrokken door het koord onder haar kaken.

Iemand zegt iets tegen haar, maar Nellie kent slechts enkele woorden. Niet deze. Een man maakt sussende geluidjes, maar hij ruikt niet troostend.

Alles is raar. Net niet echt.

Ze had nog nooit zo lang gelopen.

Het touw om haar hals zit te strak om eruit te geraken. Haar stem vervormt tot gesmoord gejank.

Terwijl Nellie in de politiewagen verdwijnt, hoort een hondje vanuit haar sofa nog wat hees gepiep. Van ver.

Lees hier morgen deel 3 van Nellie, de hond die niet wist hoe hond te zijn. Krijg iedere dag een hoofdstukje van dit verhaal in je mailbox, door onderaan de home-pagina je email-adres in te vullen. Tot morgen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: